Yok, anlamsız işte!

Anlamsız aslında, tıpkı bu cümleler gibi. İnsan sadece kendisini anlar. Belki siz bu yazıyı okurken, neler saçmalamış bu çocuk derken ben ne yazdığımın o kadar farkında olacağım ki sırf bu yüzden üzüleceğim.

Aslında içimde yaşadığımı bilmeyeceksiniz. Birşey düşünmüş işte, geçer gider diyeceksiniz. Ama geçip gitmeyecek. Siz bu yazıyı, okuduktan birkaç dakika sonra unutacaksınız.  Ben hiç unutmayacağım.

Belki hiçbir şey anlamayacaksınız ama ben öyle bir anlamlandıracağım ki içimde, her okuduğumda tekrar farkına varacağım.

Siz beni anlayamazsınız. Ben de sizi.

Onu da anlamadım. O da beni. İşte en acısı da bu... Sizin beni anlamamanız birşey ifade etmez. Ama onun beni anlamaması bir felaketten de öte.

Evet tam bir saçmalık, ama tepki bir nevi. Zaten Türkçe profesörü bile olsam yine de size anlatamazdım bu durumu. Ben kendime yazıyorum, anlamaya çalışmayın. Hiç anlamadınız zaten, en anlamlı hâlimi bile..